{"id":196,"date":"2025-10-19T09:46:16","date_gmt":"2025-10-19T09:46:16","guid":{"rendered":"https:\/\/richarddelaporte.nl\/?p=196"},"modified":"2025-10-19T09:49:39","modified_gmt":"2025-10-19T09:49:39","slug":"de-blues","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/richarddelaporte.nl\/index.php\/2025\/10\/19\/de-blues\/","title":{"rendered":"De blues"},"content":{"rendered":"\n

Emotionele expressie door slides in stem en gitaar, gecombineerd met teksten vol ellende (My baby’s done left me, done said goodbye – She doesn’t care if I live or die<\/em>) zorgen ervoor dat blues vaak gezien wordt als treurmuziek. Dat is het niet. Mozarts Maurerische Trauermusik is treurmuziek. Prachtig en meeslepend, maar vrolijk word je er niet van. Van blues word je vrolijk. Altijd. Hoe slow en triest ook, je knapt er enorm van op.<\/p>\n\n\n\n

Hoe kan dat?<\/p>\n\n\n\n

Omdat blues emotie met je deelt, emotie die je herkent, omdat ze ook deel uitmaakt van jouw leven. Daarmee bedoel ik natuurlijk niet dat wat in de tekst gezongen wordt letterlijk in jouw leven voorkomt. Ik bedoel dat de muziek in jou een emotie oproept die volkomen eigen is aan jou \u2013 je wordt geraakt, je bent betrokken, het gevoel dat de muziek oproept is jouw eigen gevoel. Jij bent herkend. Je wordt aanvaard. Op dat moment ontstaat er een onverbrekelijke band tussen jou en de muziek.<\/p>\n\n\n\n

Nou ja, zoiets.<\/p>\n\n\n\n

Daarbij: de strijd die in de blues gevoerd wordt, biedt een ervaring die ook jou als luisteraar sterkt. Je staat niet meer alleen in het gevecht dat je met de wereld levert.<\/p>\n\n\n\n

Nou ja, zoiets.<\/p>\n\n\n\n

Schrijven over muziek is moeilijk, misschien ondoenlijk. Maar dit kun je er wel over zeggen: net als die hoogtepunten in de literatuur en de werken die het zenit vormen van de beeldende kunst, is goede muziek kunst die troost<\/em>. En dus ga je je er beter door voelen.<\/p>\n\n\n\n

Zo is het.<\/p>\n\n\n\n

Ik heb dus heel veel blues-cd\u2019s, met opnamen van meer dan een eeuw oud tot eigentijdse. Delta-blues, Chicago-blues, Texas-blues, Britse blues, jazz blues, blues-rock, verzin het maar, ik heb het.<\/p>\n\n\n\n

Ik plaats hier The sky is crying, in de uitvoering van Gary B.B. Coleman. De song is oorspronkelijk van Elmore James. Die opname dateert uit 1959. Het nummer is vaak gecoverd, onder andere door Albert King, Stevie Ray Vaughan en Eric Clapton, die er elk hun eigen draai aan gaven. En dus ook door Gary B.B. Coleman \u2013 een versie die dateert van 1992 en de uitvoering die ik het mooiste vind.<\/p>\n\n\n\n

Een lang nummer. Klik op spelen, leun achterover en geniet\u2026<\/p>\n\n\n

\n
\"\"
Gary B. B. Coleman<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n