{"id":225,"date":"2025-10-17T15:43:32","date_gmt":"2025-10-17T15:43:32","guid":{"rendered":"https:\/\/richarddelaporte.nl\/?p=225"},"modified":"2025-10-17T15:43:32","modified_gmt":"2025-10-17T15:43:32","slug":"gedachten-bij-een-ei","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/richarddelaporte.nl\/index.php\/2025\/10\/17\/gedachten-bij-een-ei\/","title":{"rendered":"Gedachten bij een ei"},"content":{"rendered":"\n<figure class=\"wp-block-image size-full\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"470\" height=\"440\" src=\"https:\/\/richarddelaporte.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/10\/pngtree-brown-egg-isolated-on-transparent-background-png-image_16359427-1.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-227\" srcset=\"https:\/\/richarddelaporte.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/10\/pngtree-brown-egg-isolated-on-transparent-background-png-image_16359427-1.jpg 470w, https:\/\/richarddelaporte.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/10\/pngtree-brown-egg-isolated-on-transparent-background-png-image_16359427-1-300x281.jpg 300w\" sizes=\"auto, (max-width: 470px) 100vw, 470px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p>Wat een verspilling. Geen van de kinderen eet zijn hardgekookte ei op. Ze laten ze allemaal links liggen, of rechts, of erger nog: ze spelen ermee, verkruimelen ze, trappen ze kapot, gooien ze tegen de muur. Hun verwende gedrag ergert me, maar ik verberg mijn irritatie. Het zijn niet mijn kinderen. Ik ga alleen maar over de smetteloos witte eieren van de vrije uitloop kippen. Ik heb ze acht minuten gekookt (de eieren, niet de kippen), onder de koude kraan gekoeld, glanzend gepoetst, in eierdozen gedaan, hierheen vervoerd en uitgedeeld. Ik heb mijn taak naar behoren verricht. Mijn werk zit erop. Ze bekijken het maar.<\/p>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-alpha-channel-opacity\"\/>\n\n\n\n<p><em>Mijn vader zou zich omdraaien in zijn graf als hij zag hoe er hier met eerlijk voedsel omgegaan wordt. Als hij in zijn graf zou liggen. Hij ligt niet in zijn graf. Hij ligt samen met mijn moeder uitgestrooid over een zonovergoten open veld ergens in een bos. De wind heeft hem al vele malen omgedraaid en daarna is hij met de regen in de grond weggesijpeld. Kun je je nog omdraaien als je diep in de aarde in deeltjes uiteengevallen bent? Mijn vader kon er niet tegen als er eten weggegooid moest worden of als er met eten geknoeid werd. Zelfs met lange tanden eten was hem een doorn in het oog. Hij had als Amsterdamse jongen de hongerwinter meegemaakt. Als je iets niet lustte, werd hij boos. \u2018In de oorlog werd daarom gevochten!\u2019 was zijn standaardreactie, en dan wees hij naar het versmade hapje gestolde andijvie op je bordje. Als kind heb ik heb lang gedacht dat de Tweede Wereldoorlog draaide om etensresten; pas later leerde ik dat het een jarenlange geopolitieke volkerenstrijd betrof.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p><em>Vijfentwintig jaar na de oorlog was mijn vader nog steeds een angstige hamsteraar. De kast onder de trap in ons Krommeniese huis stond volgestouwd met blikken eten, hon-der-den trays van 24 literblikken, voornamelijk witte bonen in tomatensaus en ravioli, ook in tomatensaus. Hij wist zijn Makropasje volledig uit te nutten. Hij was fanatiek. Toen hij stierf, bezat hij twee\u00ebnveertig colbertjasjes, achtenvijftig pantalons, honderdzesentwintig overhemden (waarvan eenenzeventig nog in de cellofaan verpakking) en zeshonderddrie\u00ebnvijftig stropdassen. Ook stond er nog steeds een flinke voorraad trays met blikken witte bonen en ravioli in tomatensaus in de meterkast. Over datum.<\/em><\/p>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-alpha-channel-opacity\"\/>\n\n\n\n<p>Ik ga met mijn rug naar de knoeiende kinderen zitten en pel een eitje. Er schemert een blauwgroen zweem rond de dooier. Ik stop het ei in z\u2019n geheel in mijn mond en kauw het fijn. Het kost moeite de droge korrelige massa weg te slikken. Het ei kleeft in mijn mondholte, plakt vast aan mijn kiezen en aan mijn tandvlees. In het toilet drink ik water, met mijn mond aan de koude kraan, maar ik krijg de vuile zwavelige smaak niet uit mijn mond gespoeld.<\/p>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-alpha-channel-opacity\"\/>\n\n\n\n<p><em>Mijn ome Henk was een magere man met een spierwit gezicht en dikke wallen onder zijn&nbsp; ogen. Hij was getrouwd met tante Dien nadat zij, zwanger van haar dochtertje Didi, door haar wildebras van een man verlaten was. Die man van tante Dien was een pakje sigaretten gaan halen en nooit meer teruggekomen. Echt waar. Later ontving ze bericht van het vreemdelingenlegioen dat hij gesneuveld was bij Dien Bien Phu; ze ontving een klein oorlogspensioentje van een paar gulden per maand, dat stopte toen ome Henk haar trouwde. Ome Henk is zijn leven lang winkelbediende geweest bij de Hema op de Nieuwendijk; na zijn pensioen werkte hij voor een klein extraatje als suppoost bij het Amsterdams Historisch Museum. Hij was geen avontuurlijke man. Hij sprak zelden. Ik ken slechts \u00e9\u00e9n uitspraak van hem. Hij zat bij ons thuis op de bank, de vingertoppen van beide handen tegen elkaar, zijn vingers buigend en dan weer strekkend; hij had de hele ochtend nog geen woord gezegd. Toen de schaal met broodjes op tafel kwam en het beleg eromheen uitgestald werd, zei hij: \u2018Ik eet geen bruine eieren. Die komen uit de kip z\u2019n kont.\u2019<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Wat een verspilling. Geen van de kinderen eet zijn hardgekookte ei op. Ze laten ze allemaal links liggen, of rechts, of erger nog: ze spelen ermee, verkruimelen ze, trappen ze kapot, gooien ze tegen de muur. Hun verwende gedrag ergert me, maar ik verberg mijn irritatie. Het zijn niet mijn kinderen. Ik ga alleen maar [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4],"tags":[79,81,80],"class_list":["post-225","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-goedluims","tag-ei","tag-ome-henk","tag-vader"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/richarddelaporte.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/225","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/richarddelaporte.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/richarddelaporte.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/richarddelaporte.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/richarddelaporte.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=225"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/richarddelaporte.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/225\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":230,"href":"https:\/\/richarddelaporte.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/225\/revisions\/230"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/richarddelaporte.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=225"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/richarddelaporte.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=225"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/richarddelaporte.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=225"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}