By delaporterichard23_o0uqz186
Jos Poels meende zijn niche gevonden te hebben, het grote gat in de markt, de dienst waaraan nog nooit iemand gedacht had: hij verhuurde zichzelf als dansende beer, op begrafenissen en crematies. Hij had altijd al iets willen doen in het uitvaartwezen. Hij was een echte mensen-mens en dat troostende lag in zijn karakter verankerd.
Bij de Kamer van Koophandel schreef hij zich in onder de bedrijfsnaam “IGOR” en koos voor de pakkende slogan: Igor, de beer die op uw graf danst. Hij kocht een eerste kwaliteit berenpak van echt buffelhaar, ruimde een plek in zijn schuurtje in als kantoor waar hij zijn administratie kon voeren en klanten kon ontvangen, zegde zijn baan als heftruckchauffeur op en startte als ZZP’er, want aan lef had het Jos nooit ontbroken.
Dat alles is nu vier maanden geleden. In die tijd heeft Jos geen enkele klant gehad – nul, nada, niets. Zelfs in heel Holset huis aan huis flyeren met een zelf ontworpen brochure waarin hij adverteerde met een drastische verlaging van zijn honorarium heeft geen aandacht gegenereerd.
Jos overweegt nu bruiloften toe te voegen aan de berendansgelegenheden. Niet echt zijn ding, maar mogelijk een bruikbare tussenstap op de weg om zijn droom te verwezenlijken, want Jos is niet iemand die zich gauw uit het veld laat slaan. Hij houdt altijd moed en vertrouwen.