Franz Kafka

“Ik ben moe, kan aan niets denken en wil alleen maar mijn gezicht in je schoot leggen, je hand op mijn hoofd voelen en zo blijven tot in de eeuwigheid.”

Franz Kafka, Brieven aan Milena

Kafka is een van mijn favoriete schrijvers. Ik heb alles van hem gelezen, inclusief de brieven en de dagboeken – en veel heb ik meerdere malen gelezen.

Hij is een weergaloos stilist (voor zover ik dat kan beoordelen, want Duits is niet de taal die ik het best beheers en een groot deel heb ik dus in vertaling gelezen) – hij maakt voelbaar zonder uitleg en geeft de essentie zonder omhaal. Hij weet stille dreigende systemen te creëren waartegen zijn hoofdpersonages niet opgewassen zijn, personages in wie je je kunt verplaatsen, van wie je de beklemming op je eigen borst voelt, gewone mensen die vermalen worden in werelden die niet voor hen geschapen zijn. De existentiële angst, de vervreemding, het besef van het eigen tekort schieten, het daarmee gepaard gaande schuldgevoel en vooral de absurditeit van de moderne wereld die mensen onderdrukt en vernietigt maken dat zijn verhalen en romans nog steeds actueel zijn.

De wereld is nog steeds onbegrijpelijk en repressief. Het volk is wel veranderd – vaker opstandig en boos in plaats van nederig en gedwee – maar hun plek in de samenleving is nog steeds dezelfde: op de onderste sporten van de ladder.